เราทำงานแล้วทั้งคู่ค่ะ วัยกำลังเริ่มมีครอบครัว หน้าที่การงานผู้ชายเคร่งเครียดกว่าค่ะ
ห่างกับเขามาจะ4เดือนเต็มแล้วค่ะ หายไปเอง แบบไม่ได้บอก/เคลียอะไร
แรกๆก็มึนๆ งง กับเหตุการที่ได้รับรู้ ถ้ากลับไปก็กลัวเพื่อนจะว่า เลยเลือกอยู่เงียบๆเหนื่อยๆคนเดียว
ตลอดเวลา3เดือนย้ำคิดมาตลอด ว่าเอายังไงดีๆ สิ่งที่เคยทำได้ดีก็เริ่มเป๋
มาช่วงหลังๆนี้ ที่สมองมันเริ่มคถ.มากๆดันคิดแต่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ทั้งๆที่ผ่านมา
ถ้าคิดว่าเขาเป็นคนไม่ดี เราจะตัดเขาออกไปได้ทันที
———
เราไม่ค่อยมีโอกาสได้อยู่ด้วยกันค่ะ ที่ผ่านมาเวลาเราโกรธจะหายไปแบบ3วัน/2อาทิตย์/ผ่านไปเรื่อยๆเคยทำ1เดือนก็มี
แต่ทุกครั้งที่ได้เจอกันเราจะไม่โกรธ เราอยากทำเวลาที่มีให้มันดี
มันเลยชอบคิดว่า ถ้าได้อยู่ด้วยกันครั้งไหน เราอยากคุยเรื่องไหนๆกับเขาบ้าง
เล่าเรื่องไหนให้เขาฟัง เขาจะยิ้ม จะหัวเราะแบบทุกทีไหม
ตอนนี้อยากกอดเขาด้วยความคถ.มากๆ อารมณ์
ก็ยังรักน่ะค่ะ5555+
———
ขอบ่นเฉยๆก็ได้ค่ะ
-อยากกลับไปค่ะ แต่ใจก็ไม่อยาก เพราะกลับไปแล้วต่อรองอะไรไม่ได้แน่ๆ นอกจากเขาจะมาง้อก่อน
รู้สึกกลับไปก็เหมือนเดิม
-อย่างว่าค่ะ การที่เขาไม่พูด หรือไม่สนอง ไม่พยายามปรับความเข้าใจอะไร คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้วค่ะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เรื่องที่ไปทราบมาก็คือ เขาไปเที่ยวตามสถานบันเทิงก็ปรกติค่ะ และรู้มาตลอดว่า ต้องมีเรื่องผู้หญิง แต่เราปล่อย(ผญ.ไม่สวยพอค่ะ
อารมณ์เด็กเที่ยวเปาะๆแปะๆ สวยเป็นนางฟ้าเขาก็ไม่เอานางค่ะ5555เลยปล่อยผ่าน) ไม่ไปแหย่ อารมณ์ประคองคสพ.ให้อยู่กันนานๆ มีจับผิดบ้างเรื่องที่เขาชอบไปม้อ ไปเม้นเด็กๆ แรกๆก็หึงมากก
แต่เรื่องที่พีคๆก็คือ มีรุ่นน้องที่เป็นเกย์ในโต้ะที่ไปเที่ยววันนั้น ไปกินกล้วยในห้องน้ำให้เขา แล้วถ่ายรูปตอนเขาหันหลังยืนฉี่ออกมา
..เสร็จปุ๊บ.. นางก็ออกมารอเคลมผญ.ในผับต่อ คือต้องได้กลับให้ได้ .....หลังจากเหตุการณ์วันนั้น เราไม่ทักไปเคลียอะไรค่ะ
เพราะรู้สถานการณ์อยู่แล้ว ว่า ทะเลาะกันเฉยๆ ถามไปก็ไม่มีคำตอบไหนที่ดี ..ไม่เคยถามเรื่องวันนั้น จนทุกวันนี้ค่ะ
ปล.จขกท.ไม่ใช่ผญ.แสนดีเลยยค่ะ มีกิ้กทั่วไป เหมือนศีลเสมอกัน แต่เขานี้ทั่วถึงจริงๆ ใจก็รับไม่ได้/อีกใจก็ไม่รู้จะทำยังไง
ขอบคุณพี่ๆในพันทิปมากๆค่ะ
แท็กผิดขออภัยด้วยค่ะ อยากได้คห.จากทุกเพศทุกวัย ช่วยแชร์ความคิดหลายๆด้านให้ได้อ่าน
เขียนไปๆมาๆ หัวข้อไม่เข้ากับเนื้อหา หรือคำถามเลยค่ะ555
ทำยังไงดีคะ เลิกจินตนาการเรื่องที่เราคุยกันไม่ได้
ห่างกับเขามาจะ4เดือนเต็มแล้วค่ะ หายไปเอง แบบไม่ได้บอก/เคลียอะไร
แรกๆก็มึนๆ งง กับเหตุการที่ได้รับรู้ ถ้ากลับไปก็กลัวเพื่อนจะว่า เลยเลือกอยู่เงียบๆเหนื่อยๆคนเดียว
ตลอดเวลา3เดือนย้ำคิดมาตลอด ว่าเอายังไงดีๆ สิ่งที่เคยทำได้ดีก็เริ่มเป๋
มาช่วงหลังๆนี้ ที่สมองมันเริ่มคถ.มากๆดันคิดแต่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ทั้งๆที่ผ่านมา
ถ้าคิดว่าเขาเป็นคนไม่ดี เราจะตัดเขาออกไปได้ทันที
———
เราไม่ค่อยมีโอกาสได้อยู่ด้วยกันค่ะ ที่ผ่านมาเวลาเราโกรธจะหายไปแบบ3วัน/2อาทิตย์/ผ่านไปเรื่อยๆเคยทำ1เดือนก็มี
แต่ทุกครั้งที่ได้เจอกันเราจะไม่โกรธ เราอยากทำเวลาที่มีให้มันดี
มันเลยชอบคิดว่า ถ้าได้อยู่ด้วยกันครั้งไหน เราอยากคุยเรื่องไหนๆกับเขาบ้าง
เล่าเรื่องไหนให้เขาฟัง เขาจะยิ้ม จะหัวเราะแบบทุกทีไหม
ตอนนี้อยากกอดเขาด้วยความคถ.มากๆ อารมณ์
———
ขอบ่นเฉยๆก็ได้ค่ะ
-อยากกลับไปค่ะ แต่ใจก็ไม่อยาก เพราะกลับไปแล้วต่อรองอะไรไม่ได้แน่ๆ นอกจากเขาจะมาง้อก่อน
รู้สึกกลับไปก็เหมือนเดิม
-อย่างว่าค่ะ การที่เขาไม่พูด หรือไม่สนอง ไม่พยายามปรับความเข้าใจอะไร คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้วค่ะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ขอบคุณพี่ๆในพันทิปมากๆค่ะ
แท็กผิดขออภัยด้วยค่ะ อยากได้คห.จากทุกเพศทุกวัย ช่วยแชร์ความคิดหลายๆด้านให้ได้อ่าน
เขียนไปๆมาๆ หัวข้อไม่เข้ากับเนื้อหา หรือคำถามเลยค่ะ555